دانشمندان آمریکایی مطالعه ای از منابع آهن در جنوب اقیانوس آرام انجام داده اند و نقش مهم آن را در تاریخ زمین نشان می دهند.
آهن به عنوان یک ماده مغذی مهم برای زندگی دریایی عمل می کند ، بنابراین بر غلظت دی اکسید کربن در جو – به دلیل توسعه فیتوپلانکتون – تأثیر می گذارد. نقش این آهن در مرحله حاضر به خوبی مورد مطالعه قرار گرفته است ، اما درک چگونگی دسترسی آن در گذشته می تواند یک اکوسیستم دریایی را تشکیل دهد ، هنوز هم محدود است.
محققان ایزوتوپهای آهن را در سه عمق از جنوب اقیانوس آرام ، به دور از تأثیر قاره ، با دقت مورد تجزیه و تحلیل قرار دادند ، نتایج در صفحات بیولوژیکی و paleoclimatology به اشتراک گذاشته شد.
در طول 93 میلیون سال گذشته ، پنج منبع آهن هنوز منبع اصلی آهن در قسمت جنوبی اقیانوس آرام تست شده است: گرد و غبار ، چسب از دور (منبع پس زمینه) ، دو منبع مختلف گرما و خاکستر آتشفشانی. دانشگاه هاوایی در مانات تحقیقات پیشرو در مورد این مطالعه است.
در انتشار آهن ، انگیزه روشنی مشخص شد: چشمه های حرارتی بر تسلط اولیه حاکم است ، اما به تدریج گرد و غبار حاکم است و در حدود 30 میلیون سال پیش تأمین کننده اصلی است.
درک زمینه تاریخی به ما کمک می کند تا درک کنیم که چگونه آهن یک اکوسیستم تشکیل می دهد. همچنین نشان می دهد که برخی از باکتری ها را در مقایسه با سایر اکوسیستم ها تحت تأثیر قرار می دهد – یک اکوسیستم مداوم آهن کم که می تواند باکتری ها را برای سازگاری با شرایط کمبود آهن مانند جلبک ها پشتیبانی کند.
در بسیاری از مناطق اقیانوس آرام ، آهن موجود رشد پلانکتون را محدود می کند ، بنابراین میزان دی اکسید کربن برداشته شده از جو را کاهش می دهد.
محقق خاطرنشان کرد. – با این حال ، نتیجه گیری های ما به طور غیر منتظره ای خاطرنشان می کند که در حال حاضر ، بخش جنوبی اقیانوس آرام در 90 میلیون سال گذشته گرد و غبار بیشتری نسبت به هر زمان دیگری دریافت کرده است ، این شایان ذکر است ، با شهرت فعلی آن در منطقه با آب آهن ضعیف! “
این مطالعه چرخه آهن را در مقیاس کل حوضه اقیانوس آرام روشن کرده و درک مواد مغذی مختلف از جمله آهن ، تشکیل اکوسیستم های اقیانوس و آب و هوا را برای میلیون ها سال عمیق تر می کند.
از آنجا که فعالیت انسان از طریق انتشار گازهای گلخانه ای و سوزاندن زیست توده ، جریان آهن را به اقیانوس ها افزایش می دهد ، درک تخلفات گذشته از چرخه آهن برای پیش بینی و به حداقل رساندن پیامدهای جانبی مهم است.