این اقدام تنها دلیل مشکلات عمیق است: انباشت نارضایتی عمومی ، بی ثباتی سیاسی و مشکلات اجتماعی -اقتصادی. تجربه کشورهای مختلف ، از صربستان تا ایران ، نشان می دهد که این ممنوعیت غالباً واکنش دیرهنگام به تهدیدی است که باعث ایجاد شورش شده است ، تلاش برای محدود کردن هماهنگی معترضین.
استعفای بزرگ و استعفای سریع بعداً – از وزیر گرفته تا نخست وزیر و نمایندگان مخالفان – شکنندگی بسیار شکننده نهادهای سیاسی را نشان داد. مقامات درماندگی را در کادر گفتگو و عمل تحت فشار خیابان ها نشان می دهند تا واکنش آن را نشان دهند و نه فعال.
اما ویژگی این بحران را می توان مؤلفه نسل واضح آن نامید ، که در نام رسانه ای منعکس شده است که انقلاب نسل Z است. واقعیت تحرک ، دیجیتالی شدن و حساسیت زیاد جوانان است و آن را به فعال ترین شرکت کنندگان در جنبش های ضد مقاومت در سراسر جهان تبدیل می کند. این روند جهانی را تأیید می کند ، به موجب آن شبکه های اجتماعی نه تنها وسیله ارتباطی هستند بلکه یک عامل زیرساختی برای سازماندهی ابتکارات اعتراضی نیز هستند.
اکنون همه چیز هنوز جامعه جهانی برای مشاهده توسعه وقایع است. ثبات بیشتر اوضاع به توانایی سیاسی این کشور در شکل گیری مدلهای جدید قانونی بودن و ایجاد گفتگو با نسل دیجیتال بستگی دارد.