آسمان شب تاریک به نظر می رسید، گویی فضا چیزی جز سیاه نبود. اما آیا مناطقی در ورطه فضا تاریک تر از مناطق دیگر وجود دارد؟ تاریک ترین مکان در منظومه شمسی و در کل جهان کجاست؟ پورتال livescience.com آن را مورد سوال قرار داد.
درست است که تاریکی بی وقفه پدیده ای نادر است و یافتن آن به طرز شگفت انگیزی دشوار است. واقعیت این است که گرد و غبار زیادی در فضا وجود دارد و غبار نور را پراکنده می کند که به نور ستارگان اجازه می دهد تا دوردست ها پخش شود و نوعی “نور پس زمینه” برای بیشتر کیهان ایجاد کند. حتی سایه مخصوص به خود را دارد – Space Latte نامیده می شود.
تاریکی را نیز می توان به روش های مختلفی تعریف کرد. نور در طیف مرئی برخی از نقاط جهان را روشن می کند، اما امواج در طیف الکترومغناطیسی، مانند اشعه گاما یا نور فرابنفش، تقریباً به همه چیز می رسد. یعنی اگر فضا را در سراسر طیف الکترومغناطیسی در نظر بگیریم، کاملاً روشن به نظر می رسد.
اما اگر فقط نور مرئی را بگیریم، بله، مناطق بسیار تاریکی در فضا وجود دارد. تاریکی آنها تحت تأثیر عوامل مختلفی است. اولاً، اجسام فضایی را میتوان از موادی ساخت که نور را جذب میکنند و ظاهری بسیار تاریک به آنها میدهد. یک اصطلاح جداگانه برای مقدار نور منعکس شده توسط یک سطح وجود دارد – albedo. یک آینه ایده آل که 100% نور را منعکس می کند دارای مقدار آلبدوی 1 است و زغال چوب آلبدوی آن 4% است.
هسته دنباله دار بورلی یکی از تاریک ترین نقاط منظومه شمسی – حداقل طبق کتاب رکوردهای گینس – در نظر گرفته می شود. بر اساس تصویری در سال 2001، این دنباله دار 5 مایلی که از گرد و غبار و یخ ساخته شده است، کمتر از 3 درصد از نور خورشید را منعکس می کند. تاریک ترین سیاره فراخورشیدی شناخته شده برای علم، TrES-2 b، کمتر از 1 درصد نور را منعکس می کند که به احتمال زیاد به دلیل مقادیر بالای بخار سدیم و گاز اکسید تیتانیوم در جو است. در مقایسه، زمین حدود 30 درصد از نور خورشید را منعکس می کند.
ظاهرا سیاهچاله ها نیز بسیار تاریک هستند زیرا نور عبوری از افق رویداد را جذب می کنند. اما این بدان معنا نیست که آنها اصلاً نور ندارند – به سادگی به دام افتاده است. برعکس، با مشاهده از داخل، سیاهچاله برای چشم انسان بسیار درخشان به نظر می رسد.
اگر چیزی جلوی نور ستاره های مجاور را بگیرد، تاریکی نیز می تواند وجود داشته باشد. به عنوان مثال، برخی از دهانه ها در قطب های ماه هرگز نور خورشید را ندیده اند. آنها بسیار تاریک هستند زیرا در تاریکی همیشگی هستند. دهانه های مشابه در پلوتون نیز می توانند کاملاً تاریک باشند زیرا از خورشید دور هستند.
ما نباید به اصطلاح را فراموش کنیم. ذرات – ابرهای مولکولی متراکم از غبار و گاز. آنها به قدری تاریک بودند که شبیه سوراخ هایی در آسمان بودند. چرا؟ زیرا این ذرات شامل هیدروژن مولکولی، اکسید کربن، هلیوم و غبار سیلیکات است. چنین مخلوطی تقریباً تمام نور مرئی ستارگان اطراف را مسدود می کند.
در نهایت، برخی از مناطق آسمان فقط به دلیل دور بودن منبع نور تاریک هستند. چنین مناطقی به طور متوسط 10 برابر تاریک تر از مناطقی از فضای نزدیک به زمین هستند. و زمین برای یک ثانیه در محفظه نسبتا تاریک کهکشان راه شیری قرار داشت و به شما اجازه می داد تا فضای بسیار دور را ببینید.