علم مدتهاست که میدانست اجداد انسانهای باستانی میلیونها سال پیش از ابزارهای بدوی استفاده میکردند – اما در واقعیت، ما نمیدانیم این ابزار چقدر میتوانست به بقای آنها کمک کند. پورتال arstechnica.com در مورد یک کشف باستان شناسی صحبت می کند که تاریخچه ابزارهای باستانی را روشن می کند.
باستان شناسان دانشگاه جان واشنگتن ابزار سنگی را در صخره های رسوبی 2.75 میلیون ساله در کنیا پیدا کردند. آنها یک نمونه کلاسیک از چیزی هستند که باستان شناسان آن را ابزار اولدوویی می نامند – به این معنی که آنها از اولین ابزارهای سنگی تیز ساخته شده توسط انسان سانان بودند. و آنهایی که در کنیا یافت می شوند نیز از قدیمی ترین آنها هستند. تنها سه سایت اولدووای دیگر در آفریقا قدمت قبلی دارند.
تکههای سنگ رودخانهای که در یک یا هر دو طرف خرد شدهاند تا لبهای تیز به آنها بدهد، فناوری پیشرفته 2.9 تا 1.7 میلیون سال پیش بوده است. بنابراین، آنها توسط برخی از گونه های هومینین و حداقل بسیاری از جنس ها استفاده می شدند. آخرین انسانهایی که از ابزار اولدووای استفاده کردند احتمالاً با انسانهای اولیه کاملاً متفاوت بودند و سبک زندگی کاملاً متفاوتی داشتند. در طول چنین مدت زمان طولانی، تکنولوژی ابزار سنگی کمتر از موجوداتی که از آن استفاده می کردند تغییر کرد.
با این حال، باستان شناسان معمولاً تنها قطعات کوتاهی از این قطعات، یک یا دو نسل از انسان سانان را در هر مکان کاوش می بینند. وجود لایه های بسیار زیادی از سنگ های رسوبی و آثار باستانی در کنیا بسیار نادر است. سوابق تاریخی، به شکل رسوبات رودخانهای و توف آتشفشانی، 300000 سال صنعت هومینین را ثبت میکنند و انواع مشابهی از ابزارها را با استفاده از مجموعهای از مهارتهای تصفیه شده ساختهاند.
برای زمینه، این بدان معنی است که اعضای چندین گونه هومینین باستانی (احتمالاً بیش از یک) دانش و تجربه خود را برای حدود 10000 نسل منتقل کردند.
کشف باستان شناسان دوره گذار بین دوران پلیوسن و پلیستوسن را پوشش می دهد که در طی آن آب و هوای زمین سردتر و خشک تر شد. گرده و سایر آثار میکروسکوپی گیاهان در رسوبات نشان می دهد که باتلاق ساحلی به تدریج خشک شده و به یک ساوانای داغ پر از بوته ها تبدیل شده است. انساندارانی که در آنجا زندگی میکردند ممکن است در معرض آتشسوزی جنگلها و خشکسالی قرار داشته باشند، که نحوه عملکرد رودخانهها را تغییر داد.
ابزارهای سنگی تیز می توانند به نسل های کامل در دنیایی در حال تغییر و خشک شدن کمک کنند. در طول پلیوسن گرم و مرطوب، یافتن غذا دشوار نبود، اما با سختتر شدن شرایط، هومینینها ممکن است مجبور به جستجوی علوفه شوند. حداقل روی یک استخوان حیوان، کاوشها بریدگیهایی را نشان میدهند که نشان میدهد انسانهای باستانی گوشت را قصابی میکردند. علاوه بر این، این ابزار همچنین به آنها اجازه می داد تا گیاهانی با غده ها و ریشه های خوراکی را حفر کنند.
به طور خلاصه، تحقیقات در کنیا ممکن است نشان دهد که فناوری Olduvai ممکن است حتی قدیمیتر از اولین ابزارهایی باشد که توسط باستانشناسان کشف شدهاند. اولین نمونههای ابزاری که در کنیا یافت شد، آشکارا کار صنعتگران ماهری است که میدانستند کجا سنگ را بزنند، با چه زاویهای، و چگونه لبه برش را شکل دهند. آنها همچنین می دانستند که چگونه سنگ مناسب را برای ابزار خود انتخاب کنند. به عبارت دیگر، واضح است که این ابزارها کار یک گروه باستانی از اجداد انسان نیستند که تازه شروع به شکستن سنگ با سنگ کرده بودند.
شامپانزههای وحشی امروزی میتوانند از چکشهای سنگی گرد برای شکستن مغزها و استخوانها استفاده کنند. در این فرآیند، آنها به ناچار قطعات سنگ را شکستند، بنابراین تصور اینکه چگونه یک استرالوپیتک باهوش توانسته است یک کشف علمی داشته باشد، دشوار نیست.