نوشتار، متون، کتابها و اسناد جزء ضروری زندگی مدرن هستند و هزاران سال است که وجود داشتهاند. رومیان و یونانیان باستان نیز دوست داشتند از کتابفروشی ها بازدید کنند و مصری ها روند ساخت هرم فراعنه را ثبت کردند. پورتال theconversation.com در مورد کتاب و نوشتن در دوران باستان صحبت می کند.
بسیاری از مردم جهان باستان معتقد بودند که نوشتن اختراع خدایان یا قهرمانان است. به عنوان مثال، مصریان باستان معتقد بودند که خدای توث اولین کسی بود که نمادهایی را برای نمایش صداهای گفتاری ایجاد کرد. اما در واقع، منشأ نوشتن یک راز باقی مانده است – مورخان و باستان شناسان دقیقاً نمی دانند که نوشتن چه زمانی پدیدار شد یا چه کسی آن را اختراع کرد.
طبق داده های علمی کنونی، اولین نمونه از متن دست نویس، لوح چوبی معروف دیسپیلیو است. قدمت رادیوکربن آن را به بیش از 5000 سال قبل از میلاد می رساند. این مصنوع به خاطر مکانی که در آن یافت شد نامگذاری شده است: یک سکونتگاه باستانی دوران نوسنگی در نزدیکی دریاچه ای در یونان. این تبلت با خطوط عجیبی پوشیده شده است. آنها رمزگشایی نشده اند، اما اکثر کارشناسان معتقدند که نمادها نشان دهنده شکلی از نوشتن هستند.
شواهدی دال بر وجود نوشته در بسیاری از نقاط جهان یافت شده است. در بین النهرین و مصر قدیمی ترین متون قبل از 3000 سال قبل از میلاد ساخته شده است. خط هنوز رمزگشایی نشده دره سند همزمان با اولین الفبای چینی فرهنگ داونکو ظاهر شد.
یکی از جالبترین جنبههای نگارش اولیه، تنوع اشکال نوشتاری است. به عنوان مثال، اولین متون شناخته شده به زبان یونانی به خط B نوشته شده است که از 1500 تا 1200 قبل از میلاد وجود داشته است، اما تا سال 1952 رمزگشایی نشده است. این اصطلاح توسط زبان شناسان برای اشاره به سیستم های نوشتاری استفاده می شود که در آن هر کاراکتر به معنای یک هجای خاص است.
در حدود قرن هشتم قبل از میلاد. بیشتر یونانیان به الفبا روی آوردند. جایی که برخلاف هجاها، هر حرف به معنای یک مصوت یا صامت است. یونانیان الفبای خود را از الفبای فنیقی اقتباس کردند، شاید از طریق تعامل با بازرگانان فنیقی. الفبای آنها فقط 22 حرف دارد که یادگیری آن آسان تر از الفبای 80 حرفی خط B است. و الفبای انگلیسی از رومی ها که در قرن های 8-7 قبل از میلاد می زیستند سرچشمه می گیرد. الفبای خود را از فنیقی ها به یونانی ها دریافت کردند.
وقتی صحبت از اسناد مکتوب می شود، مردم از انواع مختلفی از «لوازم التحریر» استفاده می کنند. اما شاید محبوب ترین انتخاب در مدیترانه باستان پاپیروس بود. برای تولید آن، خمیر گیاه پاپیروس سایپروس را به صورت نوارهای نازک بریده و سپس به هم فشار می دهند. پس از خشک شدن، افراد برگه هایی برای نوشتن دریافت می کنند.
صفحات پاپیروس جداگانه اغلب به هم چسبانده می شدند تا طومارهای بلندی را تشکیل دهند. در نتیجه، برخی از مجلل ترین طومارهای مصر باستان بیش از 10 متر طول دارند. برای مثال، طومار وزیری که اخیراً کشف شده است، شامل بخشهایی از کتاب مردگان است. پاپیروسها اغلب در قفسهها یا جعبهها پیچیده میشد و برچسبهایی به دستههای طومارها چسبانده میشد تا افراد بتوانند محتویات آنها را شناسایی کنند.
پاپیروس ممکن است مانند یک ماده کهنه به نظر برسد، اما در واقع، از کاغذ مدرن بادوام تر است. بسیاری از متون نوشته شده بر روی آن برای هزاران سال در کوزه ها، تابوت ها یا حتی روی ماسه وجود داشته است. در برابر آفاتی مانند حشرات یا موشهای صحرایی آسیبپذیر است، اما حتی در زمانهای قدیم مردم میدانستند چگونه با آنها برخورد کنند. به عنوان مثال، نویسنده رومی باستان، پلینی بزرگ ادعا کرد که ورقه های پاپیروس آغشته به روغن مرکبات توسط پروانه ها نمی خورد.
اگر یکی از ساکنان یونان یا روم باستان بخواهد کتابی بنویسد، چه باید بکند؟ ابتدا باید صفحات کاغذ یا رول های پاپیروسی بخرید که بتوانید روی آنها بنویسید. کسانی که توانایی پرداخت چنین هزینه هایی را ندارند باید از مواد دیگری استفاده کنند. به گفته مورخ یونانی دیوژن لائرتیوس (قرن سوم پس از میلاد)، کلینتس فیلسوف سخنرانی های خود را در مورد پوسته نرم تنان و تیغه های شانه گاو به دلیل نداشتن پول برای خرید پاپیروس ضبط کرد.
بعدی جوهر است. در دنیای باستان انواع مختلفی از رنگدانه ها وجود داشت. جوهر سیاه معمولی از خاکستر یا رزین مخلوط با رزین گیاهی ساخته می شود. آنها به صورت پودر فروخته می شوند و خریداران می توانند قبل از استفاده آنها را با آب مخلوط کنند.
در نهایت، آخرین مرحله ابزار نوشتن است. پرها و دسته ها از نی ساخته شده و با چاقو تیز می شود. اگر خطایی روی کاغذ باشد، جوهر با یک اسفنج مرطوب پاک میشود… اما در واقع، نویسنده اغلب حتی کاغذ را لمس نمیکند – او به سادگی متن را به منشی و منشی پرونده دیکته میکند.