باستان شناسان دانشگاه کلگری و دانشگاه گرینلند شواهدی از اشغال مکرر انسان در بیش از 4500 سال پیش در جزایر کیزیسوت در شمال گرینلند کشف کردند. این تحقیق در مجله Antiquity منتشر شده است.
این یافتهها نشان میدهد که جوامع اولیه پالئو-اینویت مهارتهای دریانوردی داشتند که به آنها اجازه میداد تا فعالانه از منابع قطب شمال بهرهبرداری کنند و بر اکوسیستم منطقه تأثیر بگذارند.
سفر خطرناک از طریق Poligny
Kitsisut در قلب Pikialasorsuaq (گرینلند) واقع شده است، مجموعه ای از چند خط، مناطقی از اقیانوس که حتی در زمستان های سخت قطب شمال یخ نمی زنند. مردم برای رسیدن به مجمع الجزایر باید حداقل 50 کیلومتر از دریا را طی می کردند و با جریان های شدید، بادهای شدید و آب یخ زده روبرو می شدند.
دکتر متیو والز از دانشگاه کلگری گفت: “این یک سفر قابل توجه در قایق های فریم کوچک بود. این سفر نیازمند انتقال خانواده ها و وسایل از طریق آب های خطرناک بود.”
او خاطرنشان می کند که سفرهای مکرر به مستعمرات پرندگان دریایی و سایر منابع فصلی نشان دهنده سطح بالایی از دریانوردی است.
کشف باستان شناسی
حدود 300 مکان در مجمع الجزایر ثبت شده است. در میان آنها حلقه های چادر، شومینه، لوازم شکار و باقی مانده است. این آثار نشان از بازدیدهای مکرر و استفاده طولانی مدت از جزایر دارد. به گفته والز، حتی اکتشافات نادر کشتیها تأیید میکند که انسانها به فعالیتهای شکار در خشکی محدود نمیشدند و فعالانه با محیط دریایی تعامل داشتند.
دانشمندان توجه ویژه ای به بسیج منابع فصلی دارند. Paleo-Inuit تدارکات و احتمالاً حیوانات شکار را به جزایر آورد و غذاهای دریایی را به سرزمین اصلی منتقل کرد. این به آنها اجازه می دهد تا اکوسیستم های دریایی و زمینی را به هم متصل کنند و بر توزیع مواد مغذی و تنوع زیستی تأثیر بگذارند.
جنبه های اجتماعی و فرهنگی
مهارت های دریانوردی برای ساختار اجتماعی مردم سرخپوشان اینویت مهم بود.
والز گفت: «توانایی کشتی رانی و بازگشت ایمن با غنیمت از نسلی به نسل دیگر منتقل شد و بخشی از زندگی اجتماعی را تشکیل داد.
عبور منظم قایق ها نیازمند هماهنگی، آگاهی از جریان های اقیانوسی و آب و هوا و کار گروهی است که به تقویت پیوندهای اجتماعی و یادگیری در میان اعضای جوان جامعه کمک می کند.
تاثیر بر اکوسیستم
کاشفان اولیه به طور گسترده با پرندگان دریایی، پستانداران دریایی و سایر منابع تعامل داشتند.
والز افزود: «این افراد با شکار، جمعآوری و انتقال مواد مغذی از دریا به خشکی، به عنوان «مهندس زیستمحیطی» عمل میکردند.
فعالیت های آنها به شکل گیری و حفظ تنوع زیستی در جزایر کمک کرده است و در عین حال بر ساختار اکوسیستم های ساحلی نیز تأثیر گذاشته است.
دانشمندان خاطرنشان می کنند که این وقایع اندکی پس از عقب نشینی یخچال ها، زمانی که طبیعت در این منطقه به ویژه شکننده بود، رخ داد. حضور مداوم مردم در کیتسیسوتا، سفرهای دریایی مکرر آنها، و استفاده فصلی آنها از منابع نشان می دهد که آنها تا چه حد خود را با شرایط سخت وفق دادند و توانستند روش های پایداری برای تعامل با محیط زیست ایجاد کنند.