کتابخانه تاریخ دانشگاه آکسفورد دارای قدیمی ترین تکه های باقی مانده از عهد جدید است – یک متن پاپیروسی که قدمت آن نزدیک به 2000 سال است و یکی از ارزشمندترین آثار مسیحیت است.
برای دکتر جرمیا جانستون، که از نزدیک پاپیروس P64 را مطالعه کرده است، این که یکی از معدود افرادی است که اجازه دارد قسمت های تاریخی کتاب مقدس را در دستان خود داشته باشد، «تأثیرگذارترین تجربه در این سوی بهشت» است. تکهها قطعات کوچک و شکنندهای هستند که با گذشت زمان تاریک شدهاند، اما همچنان بخشهایی از انجیل متی، از جمله چهار گفته عیسی، بخشهای کلیدی از شام آخر و خیانت یهودا را حفظ میکنند.
دکتر جانستون در جریان بازدید از کتابخانه قدیمی کالج مگدالن، فرصت نادری را داشت که سه قطعه را در دستان خود نگه دارد، که در یک قاب ساده محصور شده بودند، تجربه ای که او در مصاحبه با دیلی میل آن را تغییر دهنده زندگی توصیف کرد.
او با یادآوری ماهیت تقریباً اثیری این ملاقات گفت: «آنها به معنای واقعی کلمه از چیزی که شبیه جعبه کفش به نظر میرسید، بیرون آورده شدند، حتی در معرض نمایش نبودند، و من همیشه میخواستم به یکی از با ارزشترین آثار مسیحی روی زمین نگاه کنم.» من این قطعه را در دست گرفتم و متوجه شدم که 2000 سال قدمت دارد، و فهمیدم که حقیقت دارد و تعادل حقیقت به نفع مسیحیت متمایل شده است، برای من متحول شد.
دیلی میل می نویسد: این قطعات حاوی 24 سطر متن از متی 26، به ویژه آیات 23 و 31، حداقل به قرن اول پس از میلاد است، که بینش استثنایی را در مورد اولین شواهد مکتوب از سخنان عیسی ارائه می دهد.
به گزارش دیلی میل، همراه با دیگر بخشهای اوایل عهد جدید، پاپیروس P64 نیز قدیمیترین نمونه شناختهشده کدکس است – کتابی با صفحات جداگانه به جای طومارهای سنتی، که نشاندهنده تغییر عمیق در نحوه ضبط و حفظ متون مقدس مسیحیان اولیه است.
این بخشها ارتباط مستقیمی با بحث امروز درباره صحت اناجیل منتقل شده دارند و شواهد ملموسی را ارائه میدهند که مسیحیان اولیه این متون را برای مدت طولانیتری از آنچه منتقدان اغلب ادعا میکنند، حفظ کردند. لبه های فرسوده و جوهر محو شده کتاب نشان می دهد که داستان عیسی زودتر از آن چیزی نوشته شده است که گاهی اوقات شکاکان می گویند.
جانستون که در شرف انتشار کتاب جدید خود با عنوان “کشفات عیسی” است، گفت: “این به من یادآوری می کند که عیسی برای گناهان من مرد تا بتوانم بخشیده شوم. و اینجا من این قطعه را در دست دارم.” او با تشریح اهمیت عظیمی که این قسمتهای خاص به عنوان بخشی از آنچه مسیحیان کلمات آغازین مینامند، در این مورد کلماتی که به شام آخر و مصلوب شدن عیسی منتهی میشوند، میگویند، افزود: «نفسام بند آمد.
این قطعات توسط چارلز باسفیلد هیولیت در سال 1901 به دانشگاه داده شد. هیولیت، فارغ التحصیل مجدالنایی که تبدیل به مبلغ شد، در اقصر مصر مشغول به کار بود که اسناد را دریافت کرد. دیلی میل خاطرنشان کرد که چگونه او آنها را به دست آورده است، همانطور که منشاء آنها ناشناخته است.
دکتر جانستون توضیح داد که تکههای P64 صرفاً با روشهای کلاسیک تاریخگذاری شدهاند، به این معنی که دانشمندان دستخط کاتب را با هزاران سند سکولار تاریخدار دیگر یافت شده در مصر که از همان دوران باقی ماندهاند، مقایسه کردند. او توضیح میدهد که از آنجایی که همه چیز قبل از اختراع چاپ با دست نوشته میشد، این مقایسههای دستنویسی و همچنین این واقعیت که این قطعه به جای کاغذ پوستی بعدی روی پاپیروس نوشته شده بود و به صورت کدکس با کتیبههایی در دو طرف آن شکل میگرفت، به کارشناسان اجازه داد تاریخ آن را به اواخر قرن دوم میلادی برسانند. این بدان معنی است که آنها ممکن است “یک قرن کامل” پس از مصلوب شدن عیسی نوشته شده باشند، که بسیاری از محققان معتقدند در سال 33 پس از میلاد اتفاق افتاد.
با این حال، برخی از کارشناسان، مانند باستان شناس آلمانی کارستن پیتر تید، استدلال می کنند که شواهد مشابه به تاریخ حتی زودتر برای پیدایش متون – قرن اول پس از میلاد، حدود سال 70 پس از میلاد، اشاره می کند.
دکتر جانستون در طول دوره فوق دکتری خود در آکسفورد، دسترسی بیسابقهای به دستنوشتههای نادر کتاب مقدس در کتابخانه Bodleian به دست آورد و با دریافت کارت کتابخانه دسته A که امکان دسترسی کامل به مجموعههای ویژه را فراهم میکرد. او معتقد است که شواهد زیادی وجود دارد که نشان میدهد اولین مسیحیان متعهد به حفظ دقیق انجیل بودهاند و پاپیروسهای کالج مجدالن شاهد این تلاشها هستند.