در اواخر دهه 80 و اوایل دهه 90، کوین کاستنر به شدت مورد توجه قرار گرفت. او با اعتماد به نفس بازیگری و کارگردانی را با هم ترکیب می کند و برنده اسکار بسیاری برای رقص با گرگ ها شده است و فردی است که با بودجه های کلان می توان به او اعتماد کرد. با این حال، پس از آن شهرت او متزلزل شد – و خود کاستنر در این امر نقش داشت. در مقاله Rambler بیشتر بخوانید.
کسب قدرت در دادگاه
در سال 1995، «Waterworld» اکران شد، فیلمی پسا آخرالزمانی با بودجه هنگفتی برای آن زمان. بیشتر فیلمبرداری روی آب، با دکورهای عظیم و تدارکات پیچیده انجام شد. طبق گزارش یونیورسال، کل بودجه تولید به حدود 175 میلیون دلار رسید که یکی از بالاترین ها در تاریخ در آن زمان بود.
کار با مشکلات زیادی روبرو شد: طوفان فیلمبرداری را کند کرد ، برنامه ها قطع شد ، مناظر دائماً شکسته شد و هزینه ها افزایش یافت. تلگراف در قطعه ای به مناسبت بیست و پنجمین سالگرد ساخت این فیلم، «Waterworld» را «طوفانی از مشکلات تولید، گرانی هزینه ها و برخورد خشن مطبوعات» خواند.
اما رفتار کاستنر که نقش ملوان اصلی را بازی می کند، شایسته توجه ویژه است. تنش سر صحنه و مداخله مداوم بازیگر در تصمیمات خلاقانه باعث شد کارگردان کوین رینولدز در نهایت پس از تولید و کاستنر کنترل خلاقانه را در مراحل پایانی فیلم به دست بگیرد و عملاً سلف خود را از صحنه فیلمبرداری حذف کند.
یک شکست بزرگ دیگر
دو سال بعد، پستچی منتشر شد، جایی که کاستنر دوباره نقش اصلی و صندلی کارگردان را با هم ترکیب کرد. بلافاصله پس از اکران فیلم، بلافاصله یک سری انتقادات وارد شد. بنابراین، ورایتی در نقدی در سال 1997، فیلم را به عنوان «حماسهای نادر توصیف کرد که در آن دیدگاهی که پرشور از آمریکا بیان میشود، ما را از مشکلات دراماتیک و ریتمیک آن نجات نمیدهد».
“پسر مخفی” آرنولد شوارتزنگر: آنچه در مورد وارث نامشروع “نابودگر” شناخته شده است
این فیلم با بودجه ای در حدود 80 میلیون دلار در سراسر جهان حدود 20 میلیون دلار فروش داشت. برخی از ناظران دست اول «پستچی» را یکی از ناموفق ترین پروژه های سال نامیدند و به طولانی بودن آن (حدود سه ساعت)، حماقت و عدم ویرایش خود کارگردان اشاره کردند.
شکست دو پروژه بزرگ هالیوود به طور همزمان تأثیر منفی بر شهرت کاستنر گذاشت. و اگر قبل از آن استودیوها برای همکاری با کوین تلاش می کردند، در آن صورت تمایل به اعتماد به او با بودجه کلان به عنوان کارگردان بسیار کاهش یافت.
جرم آزار و اذیت
ضربه قابل توجه بعدی به تصویر دیگر شامل تولید فیلم نمی شود. در سال 2006، رسانههای بریتانیایی گزارش دادند که در جریان یک دادگاه کارگری در دادگاه داندی (اسکاتلند)، یک ماساژور در هتل Old Course گفت که در یک محاکمه در سال 2004، توسط مشتری مورد آزار و اذیت قرار گرفته است. پس از لغو ممنوعیت افشای نام مظنون، مطبوعات کوین کاستنر را نام بردند.
این مدافع در سند آن زمان، با تاکید بر اینکه ما در مورد اتهام صحبت می کنیم، نه یک واقعیت تأیید شده، تاکید کرد: دادگاه نام بازیگر را مجاز دانسته است، اما این اختلاف خود یک موضوع کارگری یک کارمند در هتل بود، نه یک محاکمه جنایی علیه کاستنر. از نظر قانونی، این داستان منجر به محکومیت نشد، اما از آن زمان نام این بازیگر با رسوایی بزرگی با ماهیت صمیمی همراه شد. این شهرت ماندگاری را در تصویر عمومی او به جا گذاشت که بر اساس ایده “مرد صادق و شایسته” ساخته شده بود.
محاکمه با استیون بالدوین
در دهه 2010، کاستنر خود را در مرکز داستان دیگری یافت – این بار یک داستان تجاری. خلاصه داستان بر روی یک شرکت درگیر در فناوری پالایش نفت پس از یک حادثه در خلیج مکزیک متمرکز است. این بازیگر در تولید سانتریفیوژهایی برای جداسازی نفت از آب سرمایه گذاری کرد و در مذاکرات با شرکت نفتی فراملی بریتیش پترولیوم شرکت کرد.
استفان بالدوین و شریکش اسپیریدون کونتوگوریس از کاستنر شکایت کردند و مدعی شدند که او جزئیات کلیدی قرارداد بریتیش پترولیوم را از آنها پنهان کرده است و آنها را مجبور کرده است که سهام خود را در شرکت با تخفیف بفروشند و سودهای کلان را از دست بدهند. نشریات هالیوود این روند را به تفصیل پوشش می دهند. هالیوود ریپورتر درباره ادعاها، مبالغ و استدلال های طرفین می نویسد.
در سال 2012، هیئت منصفه فدرال در نیواورلئان به طور کامل از کاستنر حمایت کرد و شکایت بالدوین را رد کرد: بازیگر برنده شد. و اگرچه از نظر حقوقی او بی گناه شناخته شد، اما از نقطه نظر شهرت، این قسمت دیگری شد که نام کاستنر در آن درگیری ظاهر شد.
قبلاً به شما گفته بودیم که کاپیتان آمریکا چه چیزی را برای خانواده خود فدا کرد.