اگر تعداد زیادی پرونده و اطلاعات حافظه وجود داشته باشد ، فضای آزاد روی رایانه یا تلفن هوشمند می تواند اگزوز کند. اما آیا موقعیت آزاد وایکینگ در مغز می تواند آزاد باشد؟ پورتال اطلاعات Livescience.com من آن را در این مشکل پیدا کردم.
زیست شناسان عصبی معتقدند که یک مغز سالم و سالم هیچ حافظه مشخصی ندارد که بتواند از نظر جسمی خسته شود. مغز انسان هنگام جدا شدن “پرونده” در یک سلول عصبی خاص ، خاطرات را ذخیره نمی کند. در حقیقت ، هر حافظه به بسیاری از سلولهای عصبی پراکنده در مناطق مختلف مغز تقسیم می شود -از این رو گروههای چاهیان پاییز داخلی نامیده می شوند. و برای روش ذخیره سازی حافظه ، اصطلاح دیگری که استفاده می شود – یک نماینده توزیع شده.
هر سلول مغزی جداگانه در بسیاری از خاطرات نقش خاصی ایفا می کند. به عنوان مثال ، یک تولد مشروط را در دوران کودکی تصور کنید: خاطره آن در “پوشه” خاصی از مغز ذخیره نمی شود. رنگ توپ ها ، طعم کیک ، احساس خوشبختی و شادی – آنها از مراکز مختلف مغز استفاده و فعال می شوند. پوست پوست ، پوست ، سیستم صوتی ، منطقه درمان عاطفی. آنها به ترتیب خاصی فعال می شوند و ترتیب این فعالیت عصبی حافظه را ذخیره می کند. و هر وقت کسی به این حافظه فکر کند ، این دستور را بازتولید می کند.
نماینده پراکنده مزایای قابل توجهی دارد. از آنجا که سلولهای عصبی می توانند در بسیاری از ترکیبات مختلف شرکت کنند ، مغز می تواند تعداد زیادی از خاطرات را رمزگذاری کند. دانشمندان بر این باورند که مدل های خاطرات پیوند تا حدی تکرار می شوند و به ذهن کمک می کند تا وقایع را تعمیم و پیش بینی کند. و حتی با آسیب به سلولهای عصبی ، حافظه از بین نمی رود ، زیرا سایر سلولهای عصبی با آن مرتبط هستند.
اما اگر مغز در حافظه محدود نیست ، چرا شخص نمی تواند همه چیز را به معنای تحت اللفظی به خاطر بسپارد؟ زیرا سیستم حافظه مغز بسیار کندتر از زندگی واقعی ما عمل می کند. اطلاعات به طور مداوم به مغز نفوذ می کند ، اما فقط قسمت کوچک آن در بایگانی طولانی مدت قرار می گیرد: یک شخص فقط حدود 10 ٪ از هر آنچه را که در زندگی برای او اتفاق می افتد به یاد می آورد.
اطلاعاتی که در ذخیره سازی طولانی مدت به تدریج به یک حافظه قوی تبدیل می شود – این فرایند ادغام حافظه نامیده می شود. اما شخص نیازی به یادآوری همه چیز ندارد و این به دلیل تکامل است. مغز ما برای زنده ماندن تکامل می یابد ، بنابراین ما به طور غریزی اطلاعات مهم را برای زندگی روزمره در اولویت قرار می دهیم. این فقط شخصی است که یاد گرفته است که چگونه چیزها را آنقدر خوب بخاطر بسپاریم که بتوانیم آنچه را که سالها پیش اتفاق افتاده است به خاطر بسپاریم.
اگر شخصی با اطلاعات مشابه روبرو شود ، مغز از ذخیره خاطرات خاص در مورد اتحادیه تجربه عمومی حرکت می کند – برنامه های اطلاعاتی تنظیم شده است. بنابراین ، شما قادر به یادآوری تمام سفرهای خود از خانه به خانه و بازگشت نیستید ، زیرا آنها مشابه هستند. مغز جزئیات سفرهای خاص را فقط در صورت وقوع اتفاق خاص ، به عنوان یک تصادف حفظ می کند.