بسیار روشن و بسیار دور از کهکشان کهکشان ما – یک سوراخ رادیویی سیاه بسیار مستقیم به سمت زمین توسط گروهی از دانشمندان بین المللی ، از جمله ستاره شناسان از MIPT روسیه مورد مطالعه قرار گرفت. محققان ، در حقیقت ، به گذشته نگاه می کردند ، زیرا سیگنال این سیاه چاله 11 میلیارد سال به ما رسید. دانشمندان Blazar زمانی را که جهان ما 10 برابر جوان تر است ، روشن می کنند. بنابراین ، این تئوری تأیید شده است که چگالی ماده در جهان اول بسیار بیشتر از اکنون است و بدین ترتیب نسخه انفجار بزرگ را تقویت می کند. این اثر در مجله خبرنامه فیزیک نجوم منتشر شده است که توسط یک رصدخانه ویژه اخترفیزیکی آکادمی علوم روسیه منتشر شده است.
اول ، ما به یاد می آوریم که Blazars چیست و آنها با سیاهچاله های معمولی و کوازارها متفاوت هستند. در مراکز بیشتر کهکشان های بزرگ ، سیاهچاله های پنهان پنهان هستند – اشیاء با میلیون ها نفر به تراکم ما. هنگامی که مواد (گاز ، گرد و غبار ، ستاره ها) در چنین سیاه چاله ای قرار می گیرند ، یک جمع کننده را تشکیل می دهد – یک ساختار داغ که در کل دامنه طیف الکترومغناطیسی به شدت ساطع می شود. کوازار فعال ترین و درخشان ترین هسته کهکشان ها است. روشنایی آنها می تواند هزاران برابر بیشتر از روشنایی کل کهکشان والدین ، از جمله صدها میلیارد ستاره باشد. کوازارها آنقدر روشن هستند که می توانند از حومه جهان ببینند. برخی از کوازار (فقط حدود 10-15 ٪ از آنها) نیز در ایستگاه های رادیویی رادیویی هستند که تابش شدید در مضامین رادیو دیا را منتشر می کنند. این تابش در هواپیماهای جت ایجاد شده است – بسته های باریک پلاسما ، و از محیط اطراف سیاه چاله مرکزی با سرعت نزدیک به سرعت نور بیرون می رود. بنابراین ، کوازارهای رادیویی ، هواپیماهای جت وجود دارند که تقریباً در زمین دقیق هستند و باعث افزایش روشنایی بین همه سیاهچاله های شناخته شده ، دانشمندان می شوند. متغیرهای براق آنها در کل دامنه الکترومغناطیسی-از اشعه ایکس و پرتونگاری سخت به امواج رادیویی مشاهده می شود و به آنها اجازه می دهد تا در فاصله زیادی ثبت شوند.
طبق گفته MK در MIF ، گروه های مختلف علمی Blazar PKS 1614+051 را از ما در فاصله بسیار زیادی – بیش از 11 میلیارد سال نوری ، به مدت 27 سال مشاهده کرده اند. برای دستیابی به این اهداف ، دانشمندان از یک ابزار مشاهده چشمگیر استفاده کردند: یک تلسکوپ رادیویی بی نظیر روسی از RAS-600 و یک تلسکوپ بزرگ آزیموتال (BTA) با آینه ششم اصلی متعلق به رصدخانه فیزیکی موسسه رادیویی رادیو 22 متر در کریمه RT-22 ، برخی از شیشه های نوری نوری در روسیه و هووا هووا.
تابشی که دانشمندان در حال حاضر از این منبع می پذیرند ، اکنون زمانی منتشر شده است که جهان فقط حدود 10-15 ٪ از سن فعلی است.
الكساندر پاپكوف ، محقق آزمایشگاه تحقیقاتی اساسی و استفاده از موضوعات نسبی جهان MIF ، در مورد تحقیقات صحبت كرد.
– مشاهده و مشاهده غیر طبیعی Blazar چیست؟
– این دورترین شیء از ما از Blasars است که به خوبی حفظ شده است. ما تمام فرضیه ها و مدل های ایجاد شده توسط دانشمندان را در مورد این نوع Blazar بررسی کرده ایم. ما همچنین می توانیم برای اولین بار با تجزیه و تحلیل اینکه یک ابر هیدروژن بزرگ در اطراف این سیاه چاله می چرخد ، تعیین کنیم. تصور می شود که این فقط باید در جهان اول اتفاق بیفتد ، وقتی بسیار ضخیم تر است. این ستاره ها و سیاهچاله های جدید را تشکیل می دهد ، با هلیوم کمتری و هیدروژن بیشتر. اولین ستاره های جوان تقریباً هیدروژن را شامل می شوند. آنها بسیار بزرگ هستند و برای مدت زمان بسیار کوتاهی زندگی می کنند و رونق می گیرند.
– و ستاره ها اکنون از فرم ها چیست؟
– خورشید ما نسل سوم ستاره ها است که حاوی هیدروژن ، بسیاری از عناصر هلیوم و سنگین تر است. علاوه بر این ، تفاوت بین نسل جدید ستاره ها در این است که آنها کمتر از نسل اول تشکیل می شوند. این اتفاق می افتد زیرا فضای فضا از یک ماده کمتر شده است ، ابرهایی که می توانند به دنیا بیایند.
– می توانیم بگوییم ، Blazar PKS 1614+051 را ببینید ، گذشته را می بینید؟
– بله ، این است. ما تمام اطلاعات دریافت شده در مورد آن توسط گروه های مختلف علمی را مشاهده و خلاصه می کنیم. ابتدا فرکانس نوری و داده های رادیویی را با هم ترکیب می کنیم. به طور خاص ، واقعیت این است که Blazar به دلیل تعامل با محیط و این واقعیت که این محیط ، به معنای ابر هیدروژن در کنار آن قرار دارد ، تابش می کند و خیلی سریع می چرخد.
– چگونه این دانش می تواند به ایجاد یک الگوی خلاق جهان کمک کند؟
– اول از همه ، آنها به ایجاد یک مدل دقیق تر برای توسعه جهان در ظاهر گرگهای بسیار سیاه کمک می کنند – و می توانند به سؤالات مربوط به ماده تاریک و انرژی تاریک تشکیل شوند. اکنون مدل های مختلفی از ذرات ضعیف یا غیر فعال ماده تاریک با مواد طبیعی وجود دارد و ما نمی دانیم که آیا آنها می توانند خوشه های خود را تشکیل دهند و آموزش دهند.
با مشاهده PKS 1614+051 برای تقریباً سه دهه ، به نظر می رسد ما فیلمی راجع به زندگی یک موتور فضایی عظیم در جهان اول ، با سرعت بسیار کند مشاهده می کنیم.