یک تیم بین المللی از دانشمندان یک اسفنج باستانی کشف کرده اند که می تواند شکاف اسرارآمیز را در پرونده زندگی روی زمین توضیح دهد. این کار در مجله Nature منتشر شد.
اعتقاد بر این است که اسفنج ها، یکی از اولین حیوانات، حدود 700 میلیون سال پیش ظاهر شدند. با این حال، قدمت یافته های فسیلی متقاعد کننده تنها به حدود 540 میلیون سال پیش می رسد. نمونه جدید، حدود 550 میلیون سال قدمت دارد، دقیقاً در این محدوده “از دست رفته” قرار می گیرد.
این کار توسط جغرافی دان زیستی شوهای شیائو از ویرجینیا تک رهبری شد. به گفته دانشمندان، اسفنج های اولیه ممکن است اسکلت معدنی نداشته باشند، به همین دلیل است که حفظ آنها به شکل فسیلی دشوار است.
شیائو میگوید: «اگر اولین اسفنجها کاملاً نرم بودند و فقط از ساختارهای آلی تشکیل میشدند، عملاً هیچ شانسی برای بقا نداشتند.
این نمونه در سواحل رودخانه یانگ تسه در چین پیدا شد. دانشمندان برای مدت طولانی نتوانستند ماهیت آن را تعیین کنند: با آسیدین ها، مرجان ها یا شقایق های دریایی مطابقت نداشت. در نتیجه، محققان به این نتیجه رسیدند که در مقابل آنها یک اسفنج باستانی قرار دارد.
این کار شامل کارشناسانی از دانشگاه کمبریج و موسسه زمین شناسی و دیرینه شناسی نانجینگ بود. تجزیه و تحلیل نشان داد که ساختار فسیل با یک الگوی مشبک مشخص، یادآور ساختار اسفنج های شیشه ای است.
اندازه این کشف نیز تعجب آور بود: طول نمونه به حدود 38 سانتی متر رسید که به طور قابل توجهی بیشتر از آنچه برای چنین موجودات باستانی انتظار می رفت بیشتر بود.
پیش از این، دانشمندان فکر می کردند که اولین اسفنج ها فاقد اسپیکول هستند – عناصر اسکلتی سوزنی که به خوبی در سنگ حفظ شده اند. با گذشت زمان، این ساختارها به طور فزایندهای کانیسازی شدند، به طوری که شکلهای بعدی اثر قابلتوجهی در آثار فسیلی بر جای گذاشتند.
یافته جدید این فرضیه را تأیید میکند و توضیح میدهد که چرا اسفنجهای قدیمی به ندرت کشف میشوند: بدنهای نرم سریعتر از آنچه میتوانند فسیل شوند تجزیه میشوند، مگر در شرایط نادر دفن سریع.
نویسندگان معتقدند این کشف رویکرد به یافتن حیوانات اولیه را تغییر داد. اگر اولین موجودات بدن نرمی داشتند، دانشمندان باید در شرایط خاص زمین شناسی به دنبال آنها می گشتند، جایی که حتی شکننده ترین ساختارها را می توان حفظ کرد.