تغییرات ناگهانی دما، بدون در نظر گرفتن زمان سال، عواقب جدی را برای فرد تهدید می کند، اما هیپوترمی به ویژه خطر جدی برای سلامتی دارد. پورتال popsci.com می گوید که چرا خطرناک است و حداقل دمایی که یک فرد می تواند تحمل کند چقدر است.
هیپوترمی خفیف زمانی رخ می دهد که دمای بدن به 35-32 درجه سانتیگراد کاهش می یابد و علائم اغلب به سختی قابل مشاهده است. بیماران ممکن است از گرسنگی، تحریک پذیری یا گیجی شکایت داشته باشند و پوست آنها ممکن است رنگ پریده و خشک شود.
زیر 32 درجه سانتیگراد، هیپوترمی متوسط رخ می دهد. بیمار ممکن است بی حال شود و ضربان قلب و ضربان تنفس کند باشد. در این دما، مغز و دماسنج داخلی آن به درستی کار نمی کنند که گاهی منجر به رفتارهای عجیب و غریب مانند میل غیرمنطقی به درآوردن لباس می شود. در نهایت، اگر دمای بدن تا 28 درجه سانتیگراد کاهش یابد، هیپوترمی شدید رخ می دهد. بدن انسان شروع به خاموش شدن می کند: فشار خون و ضربان قلب حتی کمتر می شود.
با چنین علائمی، مورد آنا باگنهولم حتی شگفتانگیزتر است. در سال 1999، یک زن رادیولوژیست در حین یک سفر اسکی سقوط کرد و نزدیک به یک ساعت و نیم در آب یخی غوطه ور شد. وقتی امدادگران او را پیدا کردند، از نظر بالینی مرده بود، اما پزشکان او را از آب بیرون کشیدند، او را روی دستگاه تنفس مصنوعی قرار دادند و احیای اولیه را انجام دادند. سپس، یک بار در بیمارستان، پزشکان آنا را به دستگاه قلب و ریه متصل کردند که بدن او را به مدت سه ساعت گرم کرد.
باگنهولم به مدت سه ماه در دستگاه تنفس مصنوعی قرار گرفت. خون او لخته نمی شود، اعصابش آسیب دیده و اندام های داخلی او به درستی کار نمی کنند. با این حال، او به طور معجزه آسایی زنده ماند – پس از 5 ماه، دختر به کار بازگشت و به راه رفتن ادامه داد.
تنها یک مورد هیپوترمی از شدتی که باگنهولم متحمل شده بود بیشتر بود. در زمستان سال 2014، یک نوزاد لهستانی به نام آدام از خانه مادربزرگش در روستایی در شمال کراکوف خارج شد. در آن زمان دمای بیرون 7- درجه سانتیگراد بود.
آدم چند ساعت بعد بیهوش و بی حرکت پیدا شد. بدن او به حدی یخ زده بود که امدادگران حتی نتوانستند آدام را لوله گذاری کنند. مانند باگنهولم، نوزاد در بیمارستان بستری شد و روی دستگاه تنفس مصنوعی قرار گرفت. اگرچه دمای بدن او به حدود 12 درجه کاهش یافت، اما او زنده ماند – پزشکان آدام را پس از دو ماه مرخص کردند.
آدام و آنا باگنهولم چگونه زنده ماندند؟ محققان بر این باورند که عوامل متعددی در این امر نقش دارند. در دمای معمولی، مغز به طور مداوم اکسیژن و سایر مواد مغذی مصرف می کند، اما در دمای پایین، اشتهای آن به میزان قابل توجهی کاهش می یابد. اگرچه دمای بسیار سرد فرآیندهای مهم عصبی را کند می کند، اما از مرگ سلولی نیز جلوگیری می کند. باگنهولم در یک حفره هوا گیر افتاده بود و نیمه در آب سرد غوطه ور بود. به این ترتیب، او می تواند در حالی که بدنش تا دمایی خنک می شود که کمبود اکسیژن آسیب زیادی به مغز وارد نمی کند، به نفس کشیدن ادامه دهد.
در واقع، پزشکان مدتهاست میدانند که دمای سرد توانایی محافظت از بدن را دارد. جراحان اغلب عمدا دمای بدن بیمار را پایین می آورند تا از آسیب اندام های حیاتی محافظت کنند. به عنوان مثال، در طی جراحی قلب باز، قلب با مایعی به نام کاردیوپلژی پر می شود که خنک می شود و از کار می افتد. این به پزشکان فرصت می دهد تا با قلبی که دیگر نمی تپد کار کنند در حالی که یک دستگاه خارجی خون را در سراسر بدن پمپاژ می کند.
اگر هیپوترمی القایی را در نظر بگیریم، کمترین دمایی که یک فرد می تواند بدون آسیب مغزی تحمل کند، حدود 4 درجه سانتیگراد است – این رقم توسط پزشکان طی یک عمل جراحی در سال 1961 به دست آمد. و بعید است که این رکورد شکسته شود. طب مدرن تشخیص می دهد که دمای پایین بدن خطرات جدی بسیاری را به همراه دارد، بنابراین تکنیک های جراحی مدرن تر سعی می کنند از هیپوترمی جلوگیری کنند تا از عوارض جانبی جلوگیری شود.