انتظار می رود فضاپیمای ناسا بدون کنترل به زمین بازگردد. یک کاوشگر فضایی غول پیکر می تواند سال ها زودتر از حد انتظار وارد جو زمین شود. به گفته ناسا، در حالی که بیشتر فضاپیماها احتمالاً در یک شعله آتشین پس از ورود مجدد متلاشی می شوند، برخی از قطعات ممکن است زنده بمانند و خطرات شناخته شده ای را به همراه داشته باشند.
تحلیلهای اولیه پیشبینی میکند که کشتی 600 کیلوگرمی حدود ساعت 7:45 بعد از ظهر وارد جو میشود. طبق گفته ناسا و نیروی فضایی ایالات متحده، ET در روز سه شنبه، “با حاشیه خطا 24+/- ساعت”. آژانس فضایی ایالات متحده در یک بیانیه مطبوعاتی اعلام کرد که احتمال آسیب رساندن زباله به انسان حدود 1 در 4200 است.
دکتر دارن مک نایت، کارشناس ارشد فنی شرکت ردیابی فضایی LeoLabs، اظهار داشت: “ما مواردی داشته ایم که احتمال ظهور 1 در 1000 وجود دارد و هیچ اتفاقی نیفتاده است؛ اگر چند مورد داشتیم که احتمال 1 در 4000 یا 5000 وجود داشت، روز وحشتناکی برای بشریت نبود.”
سی ان ان خاطرنشان کرد، اما این خطر به وضوح بالاتر از برخی رویدادهای قابل توجه دیگر است، از جمله بازگشت ایستگاه فضایی چین به فضا در سال 2018، که باعث هشدار در برخی از نقاط جهان شد. در این سناریو احتمال ریزش آوار با یک فرد کمتر از یک در یک تریلیون تخمین زده می شود و در نهایت هیچ کس آسیب ندیده است.
فضاپیمای مورد بحث کاوشگر ون آلن A بود که اکنون از بین رفته است که ناسا آن را به عنوان یک کاوشگر دوقلو در سال 2012 برای مطالعه دو خط کیهانی ذرات پرانرژی محبوس شده توسط میدان مغناطیسی زمین در ارتفاعات بین 640 تا 58000 کیلومتری پرتاب کرد.
ناسا روز سه شنبه در بیانیه ای اعلام کرد: «کمربندها از زمین در برابر تشعشعات کیهانی، طوفان های خورشیدی و بادهای خورشیدی مداوم محافظت می کنند که برای انسان مضر هستند و می توانند به فناوری آسیب بزنند، بنابراین درک آنها مهم است.
مأموریت ون آلن «تعدادی اکتشافات مهم در مورد نحوه رفتار کمربندهای تشعشعی در طول عمر خود انجام داد، از جمله اولین شواهد از یک کمربند تابشی موقت سوم که میتواند در طول فعالیت شدید خورشیدی شکل بگیرد.»
سیانان اشاره میکند که کاوشگر ون آلن A، همراه با دوقلو خود، کاوشگر ون آلن B، کمربندهای تشعشعی را برای چندین سال بیشتر از حد انتظار قبل از پایان ماموریت خود در سال 2019 که سوخت آنها تمام شد، مورد مطالعه قرار دادند.
از همان ابتدا، ناسا قصد داشت فضاپیماهایی را که برای مطالعه تشعشعات طراحی شده بودند، از بین ببرد و به آنها اجازه دهد که در جو هنگام سقوط به زمین بسوزند. تصور میشود زمانی که کاوشگرها به زمین میرسند، ممکن است تنها قطعات کوچکی از آنها باقی بماند.
برنامه ریزان ماموریت برنامه ریزی کردند که کاوشگرها پس از اتمام ماموریت خود به خانه بازگردند، تعدادی مانور طراحی شده برای حذف سوخت باقیمانده انجام دهند و تأیید کنند که کاوشگرها در حالتی هستند که نیروی هوا می تواند به آرامی آنها را از مدار خارج کند. این تضمین می کند که فضاپیماهای آسیب دیده برای همیشه در مدار زمین بدون کنترل پرواز نخواهند کرد، جایی که می توانند با ماهواره ها یا زیستگاه های فعال مانند ایستگاه فضایی بین المللی برخورد کنند.
سیانان یادآوری میکند که ناسا در ابتدا پیشبینی کرد که این فضاپیما در سال 2034 به خانه باز خواهد گشت.
ناسا در بیانیه ای در روز سه شنبه گفت: “با این حال، این محاسبات قبل از شروع چرخه خورشیدی فعلی انجام شد که بسیار فعال تر از حد انتظار بود. در سال 2024، دانشمندان تأیید کردند که خورشید به حداکثر خورشیدی رسیده است و باعث رویدادهای جوی شدید فضایی می شود.” این شرایط باعث افزایش کشش اتمسفر در فضاپیما فراتر از تخمین های اولیه شد و منجر به بازگشت زودتر از حد انتظار به مدار شد.
سیانان اشاره میکند که پیشبینی میشود کاوشگر ون آلن B نیز قبل از سال ۲۰۳۰ از مدار خارج شود.
سیاست آژانس فضایی ایالات متحده مستلزم آن است که فضاپیماهای پرتاب شده توسط ایالات متحده در عرض 25 سال پس از اتمام ماموریت به مدار بازگردانده یا به طور ایمن دفع شوند. دفع ایمن ممکن است شامل خارج کردن فضاپیما از مدار یا قرار دادن آن در مدار دفع یا در فضایی باشد که برای گردش به دور فضاپیمای متروکه تعیین شده است.
مک نایت خاطرنشان می کند که مدار قبرستان مشکلات خاص خود را دارد. رها کردن فضاپیما روی یک، خطر برخورد در مدار را به طور کامل کاهش نمی دهد و هر گونه اختلال می تواند زباله ها را به مناطق دیگری که ماهواره های فعال در آن کار می کنند ارسال کند.
در مورد کاوشگر ون آلن، ورود به مدار زمین باعث هدر رفتن سوخت گرانبها برای جمع آوری داده های علمی بیشتر می شود.
در سالهای اخیر، تماسهایی در داخل و خارج ناسا وجود داشته است که در مورد خطر فزاینده زبالههای فضایی هشدار میدهند.
مارلون سورج، کارشناس زباله های فضایی در گروه تحقیقاتی شرکت هوافضا با بودجه فدرال می گوید: «ما از بزرگی این مشکل بیشتر آگاه شده ایم.
از زمانی که کاوشگر ون آلن در سال 2012 پرتاب شد، “مردم بیشتر و بیشتری نیاز به تلاش برای به حداقل رساندن تاثیر آنچه بر روی زمین باقی مانده است را تشخیص می دهند.”
سورج گفت این امکان وجود دارد که ناسا اگر امروز پرتاب میشد، میتوانست این مأموریت را به گونهای متفاوت طراحی کند، شاید برای اطمینان از اینکه هیچ بخشی از فضاپیما نمیتواند از ورود مجدد به جو جان سالم به در ببرد، همانطور که بسیاری از اپراتورهای ماهوارهای اکنون انجام میدهند.
از آنجایی که هزینه سفرهای فضایی در چند دهه گذشته به طور چشمگیری کاهش یافته است، مشکل زباله های فضایی به طور فزاینده ای رایج شده است.
حوادث اخیر بسیار تبلیغاتی شامل قطعه ای از زباله است که به طور غیرمنتظره ای از ایستگاه فضایی بین المللی به بیرون پرتاب شد و از ورود مجدد و سقوط از سقف خانه ای در فلوریدا در سال 2024 جان سالم به در برد.
تجهیزات شرکت های خصوصی راکتی، از جمله اسپیس ایکس و بلو اوریجین نیز در سواحل و تاسیسات خصوصی در سراسر جهان یافت شده است.
مک نایت خاطرنشان می کند که چنین مواردی در واقع بسیار رایج هستند.
مک نایت گفت: “ما تقریباً یک جسم در هفته به دست می آوریم – یک جسد موشک مرده، یک محموله دیگر که ممکن است به اندازه این مورد مهم نباشد. حدود یک بار در هفته، مقداری جرم روی زمین باقی می ماند.”