تعداد کمی از داستان های عامیانه از قرون وسطی تا دوران مدرن باقی مانده است، و آنها اغلب در منابع غیرمعمول، مانند زندگی قدیسان، یافت می شوند. داستان پروکوپیوس ساسائو نشان می دهد که چگونه چک های معمولی به معجزه گری که با شیاطین مبارزه می کرد و از سنت های اسلاو دفاع می کرد، اعتقاد داشتند. Portal.net اطلاعات قرون وسطایی می گوید این مورد چه جالب است؟
پروکوپیوس ساسائو، یا سنت پروکوپیوس، یکی از مشهورترین قدیسان چک در قرون وسطی است، اگرچه شرح حال مختصر او توجه زیادی را به خود جلب نمی کند. او صومعه ساسائو (که به نام آن نامگذاری شد) را در مرکز بوهمیا در حدود قرن یازدهم تأسیس کرد. مانند بسیاری از کسانی که بار زندگی رهبانی را به دوش می کشیدند، او یک زاهد متقاعد بود. پروکوپ سبک زندگی متواضعانه و مؤمنانه ای داشت و صومعه ای که او ایجاد کرد به مرکز فرهنگی نمادین جمهوری چک تبدیل شد. تعجب آور نیست که یاد و خاطره او با تقدیس گرامی داشته شود.
اما اگر با دقت بیشتری به تاریخ پروکوپ نگاه کنید، متوجه ردپایی از افسانه های عامیانه خواهید شد. مثلاً در مورد چگونگی تأسیس صومعه. پروکوپ تصمیم گرفت برای پی ریزی صومعه به بیابان برود که غیرعادی نبود. ساکنان مؤسسات رهبانی چنین زندگی استثنایی را برای چشم پوشی از ثروت مادی و وقف کامل به دین انتخاب کردند.
با این حال، پروکوپ تصمیم گرفت که صومعه او در داخل یک غار واقع شود – و اینجاست که سرگرمی شروع می شود. زاهدان، یا پدران صحرا، در اوایل قرون وسطی تنها با رفتن به غارهای بیابان راهب شدند. در واقع به همین دلیل است که به آنها گوشه نشین می گویند. اما آنها در قرن سوم در صحرا زندگی می کردند – یا 800 سال زودتر از زمانی که پروکوپ تصمیم گرفت همین کار را انجام دهد. بعدها، کلیسا شروع کرد به این گونه اظهارات اعتقادی منفی تر نگاه کند، زیرا روحانیون ترجیح می دادند که راهبان سازمان های قابل کنترل ایجاد کنند.
ظاهراً بوهمیایی هایی که از پروکوپ پیروی می کردند به خواسته های کلیسا اهمیت نمی دادند. برای کسانی که داستان او را تعریف می کنند، تمایل راهب به زندگی در غار دلیلی بر قداست و انکار جهان او است، صرف نظر از اینکه دیگران چه فکر می کنند.
شایان ذکر است که پروکوپ غار تصادفی را انتخاب نکرده است. گفته می شود که او غاری را پیدا کرد که در آن شیاطین زندگی می کردند. زندگی قدیس از سال 1379 حکایت از آن دارد که وقتی وارد غار شد، بلافاصله ناله ارواح شیطانی را شنید و شیاطین نتوانستند قدوسیت پروکوپ را تحمل کنند، بنابراین به خانه های خود عقب نشینی کردند. این داستان نمونه دیگری از افسانه قدیس محلی در عمل است. چک های معمولی اصلا نگران این نبودند که کلیسای رسمی درباره اخراج فوق العاده شیاطین از غار چه فکری می کند. آنها به قدیسی نیاز داشتند که مانند یک قدیس رفتار کند – یعنی مانند یک گوشه نشین زندگی می کرد و از شیطان نمی ترسید. اگر مردم باید برای شفاعت دعا کنند، پس به کسی نیاز دارند که بتواند بر نیروهای شیطانی غلبه کند، به عنوان مثال، کسی که بتواند برای شفای افراد شیاطین خوانده شود.
پس از پیروزی بر شیاطین، صومعه ای که توسط پروکوپ تأسیس شد، به سرعت پیروانی را جذب کرد. اما در عین حال نمی توان آن را سازمان استاندارد نامید. بر خلاف اکثر صومعه ها در جهان مسیحیت، پروکوپ تصمیم گرفت به جای لاتین از سنت اسلاو پیروی کند: او از زبان و الفبای اسلاو کلیسای قدیمی استفاده کرد که سیریل و متدیوس در سال 863 به سرزمین های چک آوردند.
صومعه شکوفا شد و پروکوپ بقیه عمر خود را با مراقبت از بیماران گذراند، گاهی اوقات شیاطین را از افراد تسخیر شده بیرون می کرد و به فقرا غذا می داد. اما متأسفانه تأثیر این قدیس پس از مرگش کاهش یافت. به دلیل انگیزه های سیاسی، برادرزاده پروکوپ ویت، که به عنوان جانشین وی به عنوان راهبایی انتخاب شد، توسط شاهزاده اسپیتیگنف دوم برکنار شد. به جای او راهبی آلمانی زبان را نشاندند که به سرعت سنت اسلاوی را جایگزین سنت لاتین کرد و صفوف رهبانی را با افراد همفکر پر کرد.
روح پروکوپ نمی توانست چنین رفتاری را تحمل کند، بنابراین روح او برای برقراری نظم بازگشت. طبق افسانه ها، پروکوپ به شکل یک روح به راهب ظاهر شد و او را تهدید کرد که اگر صومعه را ترک نکند، از طرف خدا مجازات خواهد شد. رهبر جدید صومعه هشدارهای روح را نادیده گرفت و در روز چهارم برگشت تا او را با چوب بزند و به زور از صومعه خارج شود.
یک روح شیطانی با دیدگاه ملی گرایانه به زبان معمولاً یک انتخاب کلاسیک برای کلیسا نیست، اما چک ها عاشق این داستان هستند. چک زبانان اغلب به هموطنان آلمانی زبان خود مشکوک هستند و آنها را حریص می دانند. برای چک ها، آلمانی زبانان نماد تجاوز به مرزهای امپراتوری مقدس روم بود و اسلاو زبانان را در وضعیت نامساعدی قرار می داد. پروکوپ به چک ها معجزه ای داد که با خوشحالی می توانند درباره آن صحبت کنند.
بنابراین، پروکوپ تجسم یک قدیس محلی است که بر اساس ایده های رایج در مورد اینکه یک قهرمان مقدس چیست. چک ها به کسی نیاز داشتند که بتواند از منافع آنها محافظت کند، کسی که بتواند شیاطین یا آلمانی ها را دفع کند.