دانشمندان کشف کردند که مغز مارمولک ها، پرندگان و انسان ها بر اساس یک “قانون” باستانی کار می کند.

دانشمندان مرکز ملی تحقیقات علمی فرانسه (CNRS) کشف کرده‌اند که مارمولک‌ها، پرندگان و پستانداران دارای ریتم‌های فیزیولوژیکی بسیار کند مشابهی هستند که برای بقا در خواب بهینه شده‌اند. نتایج تحقیق در مجله Nature Neuroscience (NatNeuro) منتشر شد.

ما در مورد یک ریتم جهانی صحبت می کنیم که نه تنها مغز بلکه کل بدن را نیز پوشش می دهد. در طول خواب، حیوانات به طور همزمان در فعالیت سیستم عصبی، کار قلب، رگ های خونی، سرعت تنفس و تون عضلانی نوسان می کنند. در پستانداران، این ریتم به خوبی شناخته شده است: اساس خواب موج آهسته (یا عمیق) است.

برای ردیابی منشأ این مکانیسم، محققان خواب 10 گونه مهره‌دار را مورد مطالعه قرار دادند. نمونه شامل هفت خزنده، از جمله گکو، اژدها و لاک پشت های ریش دار، یک پرنده، یک طوطی و دو پستاندار برای مقایسه بود.

محققان از یک رویکرد چندوجهی استفاده کردند که به طور همزمان فعالیت الکتریکی مغز، جریان خون، تنفس و سایر پارامترهای فیزیولوژیکی را در طول یک چرخه کامل خواب ثبت کردند.

تجزیه و تحلیل نشان داد که خزندگان و پرندگان به طور مداوم در طول خواب ریتم های آهسته و ثابتی را تجربه می کنند که با ویژگی های خواب موج آهسته در پستانداران سازگار است. در تمام سیستم های اندازه گیری بدن بیان می شود و در طول استراحت باقی می ماند.

اکتشافات تکاملی فراتر از پیش بینی دانشمندان بود. دودمان هایی که به پستانداران، خزندگان و پرندگان امروزی منتهی شدند بیش از 300 میلیون سال پیش از هم جدا شدند. با این حال، ریتم اصلی خواب در طول این مدت تا حد زیادی بدون تغییر باقی ماند، که نشان دهنده اهمیت بیولوژیکی آن است.

به گفته نویسندگان، چنین مکانیسم قدیمی بعید است که یک عارضه جانبی عملکرد مغز باشد. می تواند نقش مهمی در بازیابی سیستم عصبی و کاهش خطرات مربوط به خواب داشته باشد.