ناتان ایزمانت، محقق ارشد موسسه تحقیقات فضایی آکادمی علوم روسیه، میگوید: زمینیها به دلیل نیروهای جزر و مدی هرگز سمت دور ماه را نخواهند دید. به گفته وی، میلیاردها سال پیش ماه سریعتر می چرخید، اما نیروهای جزر و مدی به تدریج چرخش آن را کاهش دادند تا زمانی که به حرکت مداری خود در اطراف زمین رسید.
دانشمند توضیح می دهد که این فرآیند شامل به حداقل رساندن انرژی است – قوانین فیزیک اینگونه عمل می کنند. وضعیت مشابهی برای ماهوارههای سیارات دیگر مشاهده میشود: ماهوارههای گالیله مشتری و هر دو ماهواره مریخ (فوبوس و دیموس) نیز در سمتی مشابه سیارات خود قرار دارند.
خود ماه حدود 4.5 میلیارد سال پیش در پی برخورد زمین با جسم کیهانی بزرگی به اندازه مریخ شکل گرفت. زباله ها وارد مدار شدند و در نهایت یک ماهواره را تشکیل دادند.
سطح سمت دور ماه با سطح قابل مشاهده متفاوت است – دهانه های بزرگ بسیاری وجود دارد، آثاری از “بمباران سنگین” توسط سیارک ها. آنها را فقط با کمک فضاپیما می توان دید. تلسکوپ های زمینی به آنها اجازه نمی دهند.
به گفته ایزمنت، این دهانه ها هستند که به کشف آب در ماه امیدوار می شوند. در مناطق قطبی، جایی که پرتوهای خورشید به آنها نمی رسد، آب را می توان حفظ کرد، در حالی که بقیه سطح تبخیر می شود. در حال حاضر، دانشمند نتیجه می گیرد، محققان به طور فعال این مسائل را دنبال می کنند.