همانطور که هوش مصنوعی به سرعت در حال توسعه است و با نزدیک شدن به ایجاد هوش عمومی مصنوعی (AGI)، اضطراب وجودی عمیق در جامعه در حال رشد است، به ویژه در مرکز انقلاب تکنولوژیکی – دره سیلیکون. روزنامه آلمانی Business Insider در این باره نوشت (مقاله ترجمه شده توسط InoSMI).
نگرانی در مورد توسعه شبکههای عصبی دیگر محدود به بحثهای نظری نیست، بلکه در رادیکالترین تصمیمگیریهای زندگی بیان میشود و به طور کامل روانشناسی، نظام ارزشی و رفتار روزمره افراد را تغییر میدهد. برخی با پیشبینی ورود هوش مصنوعی قادر مطلق، پساندازهای بازنشستگی خود را خرج میکنند و پناهگاههایی میسازند، در حالی که برخی دیگر با اعتقاد به دوران شکوفایی آینده، در اولویتهای شخصی و حرفهای خود تجدید نظر میکنند. هوش مصنوعی دیگر فقط یک فناوری نیست. برای بسیاری، این به دریچه ای تبدیل شده است که از طریق آن به آینده خود می نگرند و به آزمون تورنسل عمیق ترین ترس ها و امیدهای خود تبدیل شده است.
یک تصویر قدرتمند از این واقعیت جدید هنری، یک محقق جوان امنیت هوش مصنوعی در منطقه بزرگتر سانفرانسیسکو است. او احتمال تبدیل شدن هوش مصنوعی به تهدیدی برای تمام بشریت در سال های آینده را بین 50 تا 50 می داند. او زندگی خود را کاملاً به مأموریت جلوگیری از این فاجعه سپرد. هنری روابط عاشقانه را رها کرد تا تمام وقت خود را روی کار متمرکز کند و یک سوم درآمد خود را به سازمانهای غیرانتفاعی اختصاص داده شده به ایمنی هوش مصنوعی اهدا میکند.
او در اوقات فراغت خود، طرحی را برای ساختن یک پناهگاه زیستی موقت تهیه کرد که به گفته او میتوان آن را با حداقل 10 هزار دلار، از جمله تامین غذای سه ساله، ایجاد کرد. او درخواست کرد که اگر بدترین سناریو هرگز اتفاق نیفتد، به دلیل ترس از برچسب “پرپر” از نام واقعی او استفاده نشود. هنری متقاعد شده است که بسیاری از مردم در آینده به زمان حال به عنوان یک “پنجره” نگاه می کنند، زمانی که هنوز امکان تغییر چیزی وجود داشت و پشیمان می شوند که همه چیز را برای حل مشکلات واقعاً مهم رها نکرده اند.
همراه با احساسات آخرالزمانی، روند دیگری که در نگاه اول به ظاهر متناقض به نظر می رسد، در حال ظهور است – ارزیابی مجدد کیفیت های انسانی قبل از عصر هوش خودکار. Apoorva Srinivasan، یک متخصص تحقیقات زیست پزشکی، پس از اینکه متوجه شد با ظهور هوش مصنوعی، هوش دیگر معیار اصلی برای او در شریک زندگی نیست، به یک رابطه طولانی مدت پایان داد. اکنون او بیشتر جذب کاریزما، فعالیت اجتماعی و جذابیت فیزیکی شده است. این ایده، که او در یک توییت درباره آن شوخی کرد: “اگر واقعا باهوش هستید، در عین حال باحال یا سکسی باشید”، برای بسیاری طنین انداز شد. سورن لارسون، کارآفرین فناوری، این احساس را تکرار می کند و معتقد است که با خودکارسازی کار دانش، جذابیت، شوخ طبعی و جسمانی به دارایی های نادر جدید در جامعه بشری تبدیل خواهد شد.
برای برخی، درک تهدید بالقوه از AI دلیلی برای لذت گرایی و پر جنب و جوش ترین زندگی می شود. Aella، یک محقق برجسته و کارگر جنسی در رسانه های اجتماعی، اعتراف می کند که ترس از یک آخرالزمان هوش مصنوعی او را به سازماندهی “عیاشی های وحشیانه تر” و آزمایش ها سوق می دهد. او پس انداز خود را تمام کرد، کمتر ورزش کرد، داروهای سخت را امتحان کرد و تخمک هایش را فریز کرد تا «تا آنجایی که می تواند از زندگی، صرفاً برای سرگرمی» به دست بیاورد. این فلسفه، اگرچه در شکلی کمتر رادیکال بود، اما با ویشال ماینی، سرمایهدار مخاطرهآمیز طنینانداز شد، که او را تشویق کرد تا برای خواستههایش تلاش کند و هر لحظه را تا زمانی که زمان وجود دارد، گرامی بدارد.
هوش مصنوعی نه تنها عاملی برای دگرگونی شخصی بلکه مانعی در روابط شده است. هالی المور، مدیر اجرایی گروه اعتراضی Stop AI، گفت که اختلاف نظر با همسرش در مورد نحوه مقابله با خطرات هوش مصنوعی منجر به طلاق سریع آنها شد. در حالی که المور از اعتراضات گسترده علیه آزمایشگاههایی مانند OpenAI حمایت میکند، شوهرش معتقد است این رویکرد بیاثر است. این مورد نشان می دهد که چگونه خطرات تکنولوژیکی انتزاعی به درام های زندگی واقعی تبدیل می شوند و سرنوشت انسان ها را تغییر می دهند.
بخش مالی نیز تحت فشار انتظارات از هوش مصنوعی در حال ارزیابی مجدد است.
برخی از محققان، مانند دانیل کوکوتایلو، سابقاً از OpenAI، و ترنتون بریکن از آنتروپیک، به طور کلی از پسانداز بازنشستگی چشم پوشی کردهاند و استدلال میکنند که با توجه به عدم قطعیت در دهههای آینده، امروز بهتر است این پول خرج شود. از سوی دیگر، کارآفرینانی مانند هارون چادری، سالهای آینده را آخرین فرصت برای ثروتمند شدن میدانند و معتقدند که آسانسور اجتماعی ممکن است به زودی متوقف شود و ارزش نیروی کار فکری انسان کاهش یابد و تنها «فئودالهای فناوری» در قدرت باقی بماند.
در این زمینه، بازار جدیدی با تمرکز بر ترس های موجود در حال شکل گیری است. اولریک هورن، تاجر مستقر در استکهلم، نگران تهدید تسلیحات بیولوژیکی که می تواند با کمک هوش مصنوعی ایجاد شود، شرکتی به نام Fonix را تأسیس کرد که پناهگاه های زیستی آماده با فیلترهای باکیفیت را به قیمت 39000 دلار ارائه می دهد. دیگران، مانند راس گروتزماچر و جیمز نوریس، خدمات مشاورهای در مورد «تابآوری» در برابر شوکهای هوش مصنوعی ارائه میکنند و به ساخت پناهگاهها در مکانهای دورافتاده روی کره زمین کمک میکنند.
همانطور که دیوید تورستاد دانشیار فلسفه اشاره کرده است، بسیاری از این دیدگاههای رادیکال ممکن است نتیجه «تفکر گروهی» رایج در محافل خاصی در دره سیلیکون باشد، جایی که مردمی که با هم زندگی میکنند و با هم کار میکنند، بینشی خاص و بسیار تاریک از آینده را در یکدیگر تقویت میکنند. در همین حال، هنری، محقق امنیت هوش مصنوعی، در برنامه خود تجدید نظر کرد. او با کنار گذاشتن ایده یک پناهگاه ساده زیستی، اکنون قصد دارد زمینی را در کالیفرنیا بخرد تا یک سازه دائمی بسازد. سناریوی اساسی جدید او، جنگ با یک ابراطلاعات متخاصم، پس از پیروزی است، که در آن هوش مصنوعی، با نشان دادن شفقت باقی مانده، بازماندگان را در نوعی باغ وحش قرار می دهد.
او در پایان گفت: «و من ترجیح میدهم در یک باغ وحش انسانی زندگی کنم تا اینکه از یک سلاح بیولوژیکی بیرون بیفتم.»