تیم تحقیقاتی بین المللی از انستیتوی انسان شناسی مکس پلانک برای اولین بار ژنهای باستانی کسانی را که در این جاده زندگی می کنند در طی فرآیند تبدیل ساوانا بارور رمزگشایی کردند. این اثر در مجله طبیعت منتشر شده است.
دانشمندان DNA دو مومیایی طبیعی را که حدود هفت هزار سال پیش در آن زندگی می کردند ، تجزیه و تحلیل کردند. بقایای آنها در پناهندگی صخره Takarkor در جنوب غربی لیبی در کاوش های فرقه باستان شناسی در ساخارا در دانشگاه Sapienets یافت شد.
نویسندگان این اثر کشف کردند که این افراد در شمال آفریقا منزوی شده اند ، در واقع هیچ رابطه نسبی با جمعیت غیر ماهی وجود ندارد. این بدان معنی است که پرورش گاو ، در آن زمان به طور فعال در حال رشد است ، به احتمال زیاد در مناطقی نه از طریق مهاجرت گسترده ، بلکه از طریق تبادل فرهنگی گسترش می یابد.
برخلاف فرضیه محبوب قبلی مبنی بر اینکه جاده سبز مسلمانان در دوره مرطوب آفریقا (14.500 ، 5000 سال پیش) یک راهرو مهاجرت بین شمال و آفریقا تحت کنترل بود ، تجزیه و تحلیل ژنتیکی برعکس را نشان داد. بقیه افراد Takarkor حاوی علائم منشأ دیگر نیستند ، که نشان دهنده انزوا طولانی مدت منطقه است.
DNA این مردم باستان نیز از نزدیک با خطوط ژنتیکی شکارچیان 15000 ساله از غار Taforal در مراکش ، که به فرهنگ Ibero-Maureus معروف است ، نزدیک است. هر دو نفر باستان با تأیید انزوا در شمال آفریقا ، از ساکنان جنوب ساخارا دور هستند.
تجزیه و تحلیل ژنتیکی همچنین نشان می دهد که ساکنان Takarkor دارای DNA نئاندرتال 10 برابر کمتر از افراد مدرن در خارج از آفریقا هستند ، اما بیشتر از ساکنان مدرن آفریقا. این تأیید می کند که آفریقای شمالی باستان هنوز با جمعیت خارج از قاره در تماس است ، اگرچه ترکیب ژنتیکی آنها محدود است.
داده های ما نشان می دهد که جمعیت اولیه آفریقای شمالی به طور عمده منزوی است ، اما هنوز اثری از ژنوم نئاندرتال به دلیل محدودیت های ژنتیکی کوچک به دلیل محدودیت های آفریقا ، نویسنده پیشرو مطالعه یوهانس کراوز وجود دارد.