وقتی با صدای بلند می خوانیم ، صدای خود را می شنویم. اما چه اتفاقی می افتد که برای خودمان بخوانیم؟ چه کسی در ذهن ما صدا دارد؟ این پدیده کلمات درونی یا صدای داخلی نامیده می شود. تحقیقات علوم اعصاب مدرن شروع به روشن شدن این جنبه مرموز آگاهی انسان می کند. بیشتر بخوانید – در سند “Rambler”.
گفتار داخلی: این چیست و چرا همه آن را ندارند؟
اصطلاح گفتار داخلی به معنای توانایی صحبت کردن صدای وایکینگ در سر ، بدون تلفظ کلمات بلند است. این فقط صدای افکار نیست – کلمات داخلی که با برنامه همراه هستند ، تصمیم می گیرند ، به یاد می آورند و کتاب می خوانند. طبق مطالعات داده های مربوط به ارتباط روانشناختی 80 درصد افراد غالباً هنگام خواندن صدا را می شنوند و در برخی مباحث ، این صدا بسته به دسته متن یا وجود کلمات مستقیم متفاوت است.
با این حال ، حدود ده تا ده درصد مردم صدای داخل را نمی شنوند. این وضعیت Andophysia نامیده می شود. افراد مبتلا به Andophasia ممکن است در انجام کلمات در کلمات ، مانند یادآوری گوش مشکل داشته باشند ، اما در عین حال این کار را با تصاویر یا پیوندهای بصری جبران می کنند. تحقیقات 2024 ، منتشر شده در مقبره نیویورک توضیح می دهد که چگونه عدم وجود صدای داخلی می تواند بر حافظه کوتاه مدت تأثیر بگذارد ، اما در فعالیت های فکری کامل دخالت نمی کند.
موسیقی چگونه بر تصمیم گیری تأثیر می گذارد؟
مغز چگونه از افراد وایکینگ صحبت می کند: حوزه کلمات و اعصاب؟
روشهای عصبی مدرن ، به ویژه MRI عملکردی ، به شما امکان می دهد در حین صحبت داخلی به مغز نگاه کنید. یک مطالعه منتشر شده در مغز و رفتار کنه ها نشان داد که در طول تلفظ داخلی ، شباهت ها ، همان قسمت های مغز مانند کلمات واقعی فعال می شوند: منطقه بروک (تولید کلامی) ، منطقه ورنیکا (درک کلمات) و حتی شنیدن پوست. این نشان می دهد که مغز حتی بدون مشارکت سیم های صوتی ، بیانیه را واقعاً شبیه سازی می کند.
در عین حال ، فعالیت در پوست شنوایی تأیید می کند: صدای داخلی یک سیگنال صوتی محسوب می شود ، اگرچه منبع خارجی وجود ندارد. این توضیح می دهد که چرا خواندن داخلی وایکینگ می تواند با یک احساس واقع بینانه از چنین حضور صدا همراه باشد.
تخلیه کورولار: مغز چگونه صدای خود و غریبه را متمایز می کند؟
یکی از مکانیسم های اصلی توضیح پدیده گفتار داخلی ، ملکه تخلیه یا سپرده است. هنگامی که مغز در حال بیان یک کلمه (حتی از نظر ذهنی) است ، احساس صدای مورد انتظار را پیش بینی می کند و آن را با آگاهی عملی مقایسه می کند. این به شما امکان می دهد صداهای خارجی را از داخلی متمایز کنید – به عنوان مثال: گفتار خود به یک غریبه.
مطالعه ای که توسط دانشمندان دانشگاه بریتیش کلمبیا (اخبار پزشکی امروز) انجام شده است ، نشان می دهد که این مکانیسم به عنوان پایه ای برای آگاهی از صدای داخلی است. اگر پیش بینی مغز با صدای درونی مسلمانان همزمان باشد ، مغز آن را به عنوان خاص خود مرتب می کند. اگر اینگونه نباشد ، می توان آن را با توهم شنوایی ، صدای دیگران در نظر گرفت.
بنابراین ، وقتی صدای درونی را می شنویم ، فقط افکار وایکینگ نیست. این نتیجه ارتباط مثبت با مغز کلمات است – با مشارکت کامل آگاهی شنوایی ، کنترل موتور و سیستم عصبی پیش بینی.
چرا صدا در سر مطابقت دارد یا با ما همزمان نیست؟
هر کسی که هنگام خواندن – نه تنها به فیزیولوژی بستگی دارد بلکه به عوامل روانشناختی نیز بستگی دارد. در بیشتر افراد ، صدای درونی با صدای واقعی آنها با صدای و صدای دموکرات همزمان است. اما برای برخی از افراد ، او ممکن است شبیه به صدای دیگران باشد – والدین ، معلم و یک دیکتاتور. این ممکن است به دلیل تجربه اولیه زبان ، قسمت های دردناک یا ویژگی های حافظه باشد.
به عنوان مثال ، هنگام خواندن رمان ها با جعبه های گفتگو ، بسیار قابل توجه است که آنها شخصیت های وایکینگ را با صداهای مختلف ابراز کردند. این نوعی از تولید داخلی عملکرد است که در آن زمینه های مرتبط با همدلی و نظریه عقل فعال می شوند – توانایی تصور دیدگاه دیگران.
خلاصه: صدای درونی فقط صدای معنوی مسلمانان نیست. این یک فرایند شناختی عصبی چند سطحی است که در آن شنوایی ، مهارت های حرکتی ، حافظه ، احساسات و پیش بینی ها درگیر است. بسته به متن ، وضعیت روانی یا نوع متن ممکن است با گذشت زمان متفاوت باشد. در بعضی از افراد ، می تواند روشن و دقیق باشد ، در برخی دیگر می تواند تقریباً غایب باشد.
قبل از آن ، ما بسته به دمای اتاق احساس زمان خود را نوشتیم.