در 27 ژانویه، ژاپن با آخرین پانداهای خود خداحافظی کرد: دوقلوهای شیائو شیائو و لی لی به وطن خود فراخوانده شدند. دولت چین مدت هاست که از این حیوانات به عنوان ابزار دیپلماتیک استفاده می کند، زیرا پانداها فقط در چین زندگی می کنند. پورتال theconversation.com به شما می گوید که دیپلماسی پاندا چگونه کار می کند و چرا بیشتر و بیشتر مخاطره آمیز می شود.
رسم چینی ها برای فرستادن پانداها به خارج از کشور به قرن هفتم باز می گردد، زمانی که امپراتور وو زتیان به ژاپن دو خرس به نشانه حسن نیت هدیه داد. با این حال، دیپلماسی مدرن پاندا اغلب با دهه 1970 مرتبط است، زمانی که چین روابط بین المللی خود را باز کرد و پانداها را برای بهبود ارتباطات به چندین کشور بزرگ اهدا کرد. آنها توسط ایالات متحده، ژاپن (1972)، فرانسه (1973) و بریتانیا (1974) پذیرفته شدند.
با کاهش تعداد پانداهای وحشی، چین در سال 1984 اهدای خرس را متوقف کرد. در عوض، آنها شروع به فرستادن آنها به باغ وحش های خارجی برای “اجاره” کردند – اجاره یک حیوان به طور معمول تا 15 سال طول می کشد و کشورهای دریافت کننده را ملزم به پرداخت هزینه هایی تا سقف 1 میلیون دلار در سال می کند.
اوج دیپلماسی پاندا در سال 2019، 21 کشور و منطقه خرس دارند، از جمله چین، ماکائو و هنگ کنگ. به طور خاص، کره، اندونزی، مالزی، سنگاپور، قطر، روسیه، تایوان، آلمان، اسپانیا، اتریش، دانمارک، بلژیک، مکزیک، استرالیا، تایلند، فنلاند، کانادا، ژاپن، هلند، ایالات متحده آمریکا و بریتانیا. این تعداد در حال حاضر به 16 کاهش یافته است.
یکی از دلایل این است که چین باید در انتخاب شرکای دیپلماتیک پاندا خود دقت بیشتری داشته باشد. بسیاری از چینی ها پاندا را یک گنج ملی می دانند – حیوانی با اهمیت عاطفی عمیق. به دلیل این وضعیت، هرگونه نشانه ای از بدرفتاری با پاندا در خارج از کشور واکنش شدید ملی گرایان در چین را برمی انگیزد.
به عنوان مثال، هنگامی که پاندا لی لی در سال 2023 در باغ وحش ممفیس آمریکا به دلایل طبیعی مرد و عکسهایی از یا یا یا یا یا همدمش که لاغر و بیمار به نظر میرسید، در اینترنت ظاهر شد، رسانههای اجتماعی چینی بلافاصله شروع به شک کردند که این حیوانات به دلیل تقصیر آمریکاییها رنج میبرند. حتی برخی دولت چین را متهم کردند که با هماهنگی با باغ وحش سعی در سرپوش گذاشتن بر این حادثه دارد.
برای بسیاری از این افراد، سوء ظن در مورد بدرفتاری با پاندا نماد «نگرش بد» آمریکا نسبت به چین است. گفته می شود، چنین برخورد بی دقتی با “گنجینه ملی” کشور می تواند به عنوان یک تحریک آشکار علیه چین تلقی شود. و با وجود اینکه وزارت امور خارجه چین به مردم اطمینان داد که از هر دو پاندا به خوبی مراقبت می شود، اجاره نامه حیوان دوم تمدید نشد.
میل به اجتناب از واکنش عمومی ممکن است توضیح دهد که چرا چین به زودی دو پاندای آخر ژاپن را پس گرفت و تصمیم گرفت قرارداد اجاره آنها را تمدید نکند. با وجود تنشها بین دو کشور، توضیح اینکه چرا نمادهای ملی محبوب در دستان «رقیب سیاسی» باقی ماندهاند، برای مقامات پکن دشوار خواهد بود.
دیپلماسی پاندا همچنان یک اهرم موثر قدرت نرم برای چین است. این امر با این واقعیت ثابت شد که 178000 نفر در عرض یک ماه پس از عزیمت به سرزمین خود از باغ وحش Ueno ژاپن بازدید کردند و برای عموم شناخته شدند. مدیریت باغ وحش حتی مجبور شد تعداد بازدیدکنندگانی را که مایل به دیدن پانداها هستند به حداکثر 4800 نفر در روز محدود کند و هر نفر فقط یک دقیقه وقت داشت.
اما این طرح محدودیت هایی دارد و آنها فقط از قدرت ناسیونالیسم چینی ناشی نمی شوند. ارسال حیوانات به کشورهای دیگر مورد انتقاد هم طرفداران محیط زیست و هم فعالان حقوق حیوانات قرار گرفته است، که مخالف استفاده از خرس به عنوان پیاده در یک بازی شطرنج ژئوپلیتیکی هستند.